Kontynuując wątek architektury terapeutycznej i rozwijając poprzednie wpisy warto poruszyć temat jednej z chorób, która dotyka osób starszych. Mowa oczywiście o tytułowej demencji.

Nie można ominąć tego tematu w szczególności przez trud, który dotyka opiekunów, kiedy mierzą się z demencją bliskich.

Stan człowieka, który cierpi na demencję można podzielić na 3 stany.

STAN I:

Początkowa faza choroby cechuje się pierwszymi, łagodnymi zaburzeniami. Możliwe jest dostosowanie mieszkania do potrzeb chorego, pomijając potrzebę umieszczenia chorego w przystosowanych do ich potrzeb domach seniora, które przychylnym okiem zaczynają patrzeć w kierunku rozwiązań zgodnych z architekturą terapeutyczną.

Najważniejszymi elementami są dobór odpowiednich mebli oraz próba dostosowania układu mieszkania.

Najlepszym rozwiązaniem jest zaopatrzenie się w meble z przezroczystym frontem. Podopieczny może zapominać, gdzie znajdują się podstawowe elementy odzieży jak bielizna czy rzeczy codziennego użytku, co może powodować dodatkową irytację, która odbija się negatywnie na samopoczuciu oraz zdrowiu chorego.

Takie rozwiązanie znacząco obniży u niego poziom stresu.

Kolejnym ważnym elementem jest umożliwienie choremu widok łazienki z sypialni w sposób, który nie pozostawałby wątpliwości co do miejsca, w którym znajduje się toaleta. Najlepiej gdy pozostawia się w nocy lekko włączone światło, co nakieruje go do miejsca, którego potrzebuje. Dla podopiecznego niemożność znalezienia łazienki może być następnym powodem irytacji.

STAN II:

Na tym etapie choroby znalezienie się w miejscu, które w pełni odpowiada potrzebom jest rozwiązaniem pożądanym.

W tej fazie choroby podopieczny nie jest w stanie zorganizować sobie dnia według własnych potrzeb, dlatego wymaga lepiej dostosowanych miejsc – wewnątrz jak i na zewnątrz.

Najpoważniejszym objawem jest fakt, że chory powoli przestaje poznawać członków rodziny, opiekunów a nawet samego siebie.

Stan ten wymaga zainteresowania chorego czymś innym w sposób umożliwiający oderwanie myśli od rzeczywistości, która staje się coraz trudniejsza do zrozumienia.

W miejscach przeznaczonych dla seniorów z demencją  wspomnianym wyżej „czymś innym” mogą być organizowane zajęcia grupowe w specjalnie zaaranżowanej przestrzeni na zewnątrz, co nazywane jest „ogrodami demencyjnymi” i pozwala na obcowanie z naturą, której kojący wpływ jest szeroko znany.

Chorzy często tracą wyczucie przestrzeni, co można ograniczyć odpowiednią architekturą wnętrza, jak np. zastosowanie odpowiednich kształtów i kolorów korytarzy. Taki zabieg ma oderwać chorego od niepewnej dla niego rzeczywistości i poszukiwania swojego domu. Wędrując po korytarzu, jego uwaga jest skutecznie odciągana.

STAN III:

W tej fazie osoba chora traci całkowitą samodzielność a funkcje życiowe są mocno ograniczone. W stanie, w którym podopieczny leży tylko w łóżku nie panując nad swoją fizjologią, będąc pozbawionym możliwości samodzielnego umycia się i jedzenia, wszystkie zabiegi architektoniczne mają za zadanie (wraz z zachowaniem szpitalnych warunków) stworzenie przyjaznego wnętrza – przestrzeni przypominającej dom.

Warto pamiętać, że coraz większy nacisk kładzie się na architekturę terapeutyczną, której poświęcono na naszej stronie kilka artykułów. Przede wszystkim ze względu na łagodzenie objawów u podopiecznych, co ułatwia codzienne funkcjonowanie nie tylko choremu, ale i opiekunom