Psychologia środowiskowa, socjologia i  projektowanie architektoniczne mają wspólny cel. Jest nim dostosowanie środowiska i otoczenia przestrzennego człowieka, tak by czuł on się dobrze tam, gdzie mieszka.

Osoby, wymagające opieki ze strony członków rodziny oraz żyjące w stresie są narażone na oddziaływanie środowiska, w którym przyszło im żyć. Negatywne bodźce mocno wpływają nie tylko na samopoczucie, ale również na ogólne zdrowie, dlatego w nieprzyjaznym otoczeniu może się ono znacząco pogarszać. W takiej sytuacji należy zerknąć przychylnym okiem na próbę stworzenia odpowiedniego otoczenia dla podopiecznych – z odpowiedzią przychodzi architektura terapeutyczna. 

Jej celem jest stworzenie przestrzeni bezpiecznej, równocześnie dającej poczucie satysfakcji, czyli innymi słowy zaprojektowanie otoczenia terapeutycznego, odpowiadające indywidualnym potrzebom.

Zadaniem architektury jest spełnienie szeregu wymogów ergonomicznych, takich jak:

• dostępność,
• transparentność,
• intymność,
• uspołecznienie różnych elementów przestrzeni.

Równocześnie na jakość odczuwania komfortu w miejscu zamieszkania wpływają:

• warunki fizyczne:
• przestrzeń,
• klimat,
• światło,
• wilgotność,

• warunki społeczne:
• izolacja od rodziny, przyjaciół
• brak prywatności.

Pozytywne skutki wprowadzenia zmian opartych na powyżej wymienionych zasadach architektury terapeutycznej są potwierdzone wieloma badaniami.

Znanym przypadkiem są badania prowadzone na osobach, których dotknęła choroba Alzheimera. Wydzielono kilka grup chorych, a następnie umieszczono je w ośrodkach, które w różnych stopniach odpowiadały warunkom mieszkalnym dla chorych na Alzheimera. Po obserwacji jednoznacznie stwierdzono, że w miejscach, w których otoczenie i wnętrze zostało specjalnie dostosowane do potrzeb chorych właśnie na tę konkretną chorobę, użycie środków uspokajających zmniejszyło się nawet o kilkadziesiąt procent.

Warto nadmienić, że kojący wpływ na samopoczucie chorych ma:

• obcowanie z naturą,
• duża dawka światła dziennego,
• przebywanie w miejscach pozbawionych hałasu,
• dobra jakość powietrza w najbliższym otoczeniu.

Powstawanie nowoczesnych jednostek opieki nad seniorami będzie w  polskich warunkach wyzwaniem najbliższej przyszłości. Wymaga dalszych badań i rozpoznawania potrzeb przez psychologów, socjologów i architektów. Dlatego warto samemu spróbować w domowych warunkach stworzyć miejsce odpowiednie dla podopiecznego. W miarę możliwości warto wziąć sprawy w swoje ręce, gdy rozwój w zakresie psychologii środowiskowej jest wciąż przyszłością, szczególnie w przypadku obiektów tworzonych pod kątem grupy, jaką są osoby, wymagające stałej opieki.